پایگاه بسیج خواهران حضرت مریم بیارجمند

محرم

این حسین کیست که عالم همه ذیوانه اوست-این چه شمعی است که جانها همه پروانه اوست.

همه ساله با شمع ماه محرم عالم رایک بغل حزن واندوه دربر می گیرد.

ذکریا حسین(ع)ورد زبانها می شود.قطرات اشک-جان دل راصیقل می دهد وداستان شرمندگی آب وطفل رباب نقل مجالس می شود.

بیایید درآستانه این ماه اززبان فرزندش به محضرش سلامی عرض کنیم=

*سلام برکسی که درراه خدا برداغ ها ومصایب فراوان صبر نمود*

*سلام برمظلومی که تنها ویاورگردید*

*سلام برصاحب قبه بلند مقام*

*سلام برکسی که پشتیبان خداست*

سلام برکسی که جبرییل به اوافتخارمی کند*

*سلام برکسی که میکاییل گهواره خبیانی وثنا خوانی اش سرافرازاست*

*سلام برکسی که بیعتش را شکستند*

*سلام برکسی که احترامش را(ظاهرا)ازبین بردند*

*سلام برکسی که با ستمکاری خونش را ریختند*

*سلام برکسی که شربت مرگ با طعم نیزه وشمشیربه کاهش ریخته شد*

*سلام برمظلومی که مرگ دلش با تیرسه شعبه گسیخته شد*

*سلام برآقایی که خورحامی دیگران بود وبی یاور ماند*

*سلام برمحاسن خضاب شده ات*

*سلام برچهره به خاک وخون آلوده ات*

*سلام بربدن برهنه ات*

سلام بردندان کوبیده شده ات با چوب خیزران وچوب دستی عبیدالله*

*سلام برسر مقدست که برفرازنیزه عدوان زده شد*

امام حسین در کلام مقام معظم رهبری

اثر نام امام حسین (ع)

عزیزان من نام حسین بن علی (ع) نام عجیبی است وقتی از لحاظ عاطفی نگاه می كنید می بینید خصوصیت اسم آن امام در بین مسلمین با معرفت، این است كه دلهای راهش مغناطیس و كهر با، به خود جذب می كند البته در بین مسلمین كسانی هستند كه این حالت را ندارند و در حقیقت از معرفت به امام حسین (ع)بی بهره اند از طرفی كسانی هم هستند جزه شیعیان این خانواده محسوب نمی شوند اما در میان آنها بسیاری هستند كه اسم امام حسین (ع) اشكهایشان را جاری می سازد و دلشان را منقلب می كند خدای متعال در نام امام حسین (ع) اثری قرار داده كه وقتی اسم او آورده شود بر دل و جان ما ملت ایران و دیگر ملت های شیعه یك حالت معنوی حاكم می شود این معنای عاطفی ذات وجود مقدس است

صد درس

چیز عجیبی است همه زندگی ها از یاد حسین (ع) لبریز است خدا را شكر اما در عین حال انسان هر چه در این باره می اندیشد حیران فكر و بحث و تحقیق و مطالعه گسترده است هنوز خیلی حرفها در باره این حادثه عظیم و عجیب و بی نظیر وجود دارد كه باید در باره آن فكر كنیم و برای هم بگوییم حضرت ابا عبدالله (ع) از روزی كه از مدینه خارج شد و به طرف مكه آمد تا آن روزی كه در كربلا شربت گوارای شهادت را نوشید شاید بشود گفت كه انسان می تواند در این حركت چندی هم بیش از صد درس هم بشمارد ـ نخواستم بگویم هزار درس ،می شود گفت هزار درس هست ـ بله، ممكن است هر اشاره ای از آن بزرگوار یك درس باشد اما این كه می گوییم بیش از صد درس یعنی اگر ما بخواهیم این كارها را مورد مداقه قرار بدهیم صد عنوان و سر فصل به دست آورده كه هر كدوم برای یك امت برای یك تاریخ و یك كشور برای تربیت خود و اداره جامعه به خدا درس است

عزا برخود كسرای خفتگان

مولوی نقل می كند كه شاعری وارد شهر حلب شدید مردم درو دیوار رو سیاه پوش كردند فكر كرد كه شاید شاهی شاهزاده ای امیدی بزرگواری از دنیا رفته گفت مردم مدحی بگویم و پولی بگیریم خواست بپرسید اینكه مرده كی بوده از یكی پرسید كه مرده كه درو دیوار شهر سیاه پوش است آن مرد نگا هی كرد تو قیافه اش گفت تو این شهر غریبی گفت بله گفت فهمیدم غریبی و و تو دانی چه خبر است ماه محرم است شاعر پرسید ماه محرم مگه چیه گفت ماه محرم ماه شهادت حسین بن علی است ما به آن جهت سیاه می پوشیم شاعر در جواب او بنا كردند حرفهای زدن كه مولوی اینها را در كتاب مثنوی زیبایی بیان كرده از جمله

می گوید اینها كه به شهادت رسیدند حسین بن علی كشته روز جشن و شادیهای آنهاست

زینكه ایشان خسرو دین دین بودند وقتی شاری شد چو بشكستند بند

سوی شادروان دولت تاختند كنده وبنجیر را انداختن

آنها شاد شدند و دوستانشان باید به شهاد ت آنها شاد شوند اما شما امروز فهمیدید كه حسین به شهادت رسیده مردم حلب امروز فهمیدند كه دارید عزاداری می كنید پس چه طور در ظرف این چند صد سال آن روز چند صد سال از شهادت امام حسین می گذشت مال قرن مثلاً چهارم و پنجم پس چه طور توی این چند صد سال دنیای شما و دنیای اسلام نفهمید كه حسین شهید شده و چرا شهید شده شما خواب بودید

پس عزا بر خود كنید ای خفتگان زینكه بر می كشید این خواب گران

راست می گویید آنهایی كه نفهمیدند حسین چرا شهید شده نفهمیدند كه علمی كه در دست حسین بود چرا این علم بر افراشته شد و تكلیف پیروان حسین در قبال این رسالت چیه آینها باید بر خودشان گریه كنند و دنیای اسلام متأسفانه در طول قرن ها ی از دین حقیقت غافل ماند و شما اولین ملتی بودید كه در زمان مناسب و در لحظه نیاز این حقیقت را به روشنی فهمید ید و به دنیا نشان دادید این درس محرم است در طول این روزهای عزیز روزهای دهه عاشورا و بعد از عاشورا هر وقت از حسین بن علی (ع) دل سوزانید و گریه كردید و یادتان باشد كه چرا گریه می كنید حسین یادتان باشد كه پیام این اشك در این عزا داری چیست جوری نباشد كه ما هم غافل ببمانیم تا مجبور بشویم بر خودتان عزاداری كنیم و حسین را نشناسیم

قصد بدانیم

ما كه هر روز این نظام اسلامی را لمس می كنیم و بركات آن را از نزدیك می بینیم بیشتر از اسلاف خود صورت نهضت حسین (ع) و اوضای آن را درك می كنیم و باید بكنیم ... حال امروز به بركت آن نهضت و حفظ آن فرهنگ و روحیه آن نهضت در جامعه خودمان این نظام را به وجود آورده ایم اگر در جامعه ما عشق به امام حسین (ع) و یاد او و ذكر مصائب و حوادث عاشورا معمول و رایج نبود و معلوم نبود كه نهضت با این فاصله زمانی و با این كیفیتی كه پیروز شد به پیروزی می رسد این عامل فوف العاده موثری كه پیروزی نهضت بود و امام بزرگوار ما در راه همان هدفی كه حسین بن علی (ع) قیام كرده بودند از این عامل جدا كشد استفاده را كردند

امام( ره ) با ظرافت آن تصور غلط روشنفكر ها قبل از پیروزی انقلاب را كه در از زمان رایج بود از بین برد ند ایشان جهت پیگیری سیا سی متوقف انقلابی را با جهت گیری عاطفی در قضیه ی عاشورا پیوند و گره زدند و روضه خوانی و ذكر مصیبت را احیا كردند فهماندند كه این یك كار زاید و تحیلاتی و قدیمی و منصوخ در جامعه ما نیست بلكه لازم است و یاد امام حسین و ذكر مصیبت و بیان فضایل آن بزرگوار ـ چه بصورت نوحه خوانی و چه شكل مراسم عزاداری گوناگون ـ باید شكل رایج و معمول و گریه آور عاطفه برانگیز و تكان دهنده دلها در بین مردم ما باشد و از آنچه كه هستند قوی تر هم باشند ایشان بارها بر این مطلب تأكید می كردند و عملاً هم خودشان وارد می شدند

سخنرانی در جمع تهران و ائمه جماعات در آستانه محرم11/5/1368

حضرت رقیه خاتون (ع)

نام مبارك :رقیه (ع)

نام پدر :حسین (ع)

نام مادر:ام اسحاق (ع)

سن مبارك :سه یا چهار سال

محل شهادت:خرابه ی شام

تاریخ شهادت :پنجم صفرسال شصت ویك هجری

محل دفن:دمشق

*******************************************************************************

تو كجا بودی بابا

تو كجا بودی بابا وقتی سایه بانی را درظل آفتاب از ما مضایقه می كردند؟

تو كجا بودی بابا وقتی مردم به ما می خندیدند ؟

تو كجا بودی بابا وقتی ما برروی شترخواب می رفتیم وزیر دست وپای شترها می ماندیم ؟

تو كجا بودی بابا وقتی مردم از اسارت ما شادی می كردند وپیش چشمهای ما گریان ما می رقصیدند ؟

تو كجا بودی بابا وقتی بدنهایمان زخم شد وپوست صورتهایمان برآمد؟

تو كجا بودی بابا وقتی عمه ام زینب سجاد را در سایه شتر خوابانده بود واو رابا د می زد وگریه می كرد؟

تو كجا بودی بابا وقتی عمه ام زینب نمازهای شبش را نشسته می خواند ودوراز چشم ما گریه می كرد ؟

تو كجا بودی بابا وقتی سكینه سرش را بر شانه ی عمه ام زینب می گذاشت وزارزار می گریست ؟

تو كجا بودی بابا وقتی از زخم های غل وزنجیر سجاد خون می چكید ؟

تو كجا بودی بابا وقتی ما همه تو راصدا می زدیم ؟

جان من فدای توباد بابا كه مظلوم ترین بابای عالمی !

بابا !من این رامی فهمم كه توفقط بابای من نیستی ، بابای همه جهانی .

پدرهمه عالمی امام دنیا وآخرتی ، نوه پیامبری ، فرزند علی و فاطمه ای ، پدر سجادی و پدر امامان بعد از خود ، تو برادر زینبی .

من اینها را می فهمم و می فهمم كه تو بابای همه كودكان جهانی و می فهمم كه همه دنیا به تو نیازمند است اما الان من بیش از همه به تو محتاجم و بیشتر از همه ، فرزند توأم ، دختر توأم ، دردانه توأم .

هیچ كس به اندازه من غربت و یتیمی و نیاز به دستهای تو را احساس نمی كند . همه ممكن است بدون تو هم زندگی كنند ولی من بدون تو می میرم . من از همه عالم به تو محتاج ترم . بی آب هم اگر بتوانم زندگی كنم بی تو نمی توانم .

تو نفس منی بابا ! تو روح و جان منی

بی روح ، بی نفس ، بی جان ، چه كسی تا به حال زنده مانده است ! !

بابا ! بیا و مرا ببر .

زینب ! زینب ! زینب !

اینجا همان جایی است كه تو به اضطرار و استیسال می رسی

اینجا همان جایی است كه تو زانو می زنی و مرگت را آرزو می كنی تویی كه در مقابل یزیر و ابن زیاد ،آنچنان استوار ایستادی كه پشت نخوتشان رابه خاك مالیدی، اكنون ، اینجا و در مقابل این كودك سه ساله احساس عجز می كنی .

چه كسی می گوید كه این رقیه بچه است ؟ فهم همه بزرگان را با خود حمل می كند

چه كسی می گوید كه این دختر سه ساله است ؟

عاطفه همه زنان عالم را در درون می پرورد !

چه كسی می گوید كه این رقیه ، كودك است ؟

زانوان بزرگترین عارفان جهان را با ادراك خود می لرزاند .

نگاه كن ! اگر كه ساكت شده است ، لبهایش را بر لبهای پدر گذاشته است و چهار ستون بدنش می لرزد .

اگر صدایش شنیده نمی شود ، تنها ، گوش شنوای پدر را شایسته شنیدن یافته است .

نگاه كن زینب ! آرام گرفت ! انگار رقیه آرام گرفت .

دلت ناگهان فرو می ریزد و صدای حسین در گوش جانت می پیچید كه رقیه را صدا می زند و می گوید : بیا ! بیا ! دخترم ! كه سخت چشم انتظار تو بودم .

شنیدن همین ندا به عروج روح رقیه را برای تو محرز می كند . نیازی نیست كه خودت را به رقیه بیندازی ، او را در آغوش بگیری ، بدن سردش را لمس كنی و چمهای باز مانده و بی رمقش را ببینی . در دو داغ رقیه تمام شد و با سكوت او انگار خرابه آرامش گرفت . اما اكنون ناگهان صیهه توست كه سینه آسمان را میشكافد.انگار مصیبت تو تازه آغاز شده است .

همه كربلا وكوفه وشام ،یك طرف،واین خرابه یك طرف.

همه غمها ودردها و غصه ها یك طرف وغم رقیه یك طرف

نه زنان وكودكان كاروان ونه سجاد ونه حتی فرشتگان آسمان نمی توانند تو را در این غم تسلی ببخشند.

وچگونه تسلی دهند فرشتگانی كه خودصاحب عزایند وپروبالشان به قدری از اشك سنگین شده است كه پروازبه سوی آسمان را نمی توانند.

تنها در حضور مادرت زهرا می تواند تسلی بخش جان سوخته توباشد.پس خودت رابه آغوش مادرت بسپار وعقده فروخورده همه این داغها ودردها رابگشا

*حضرت ام المصائب زینب كبری (ع)

نام مبارك :زینب (ع)

لقب مشهور:ام المصائب (ع)

كنیه شریف :ام الحسن (ع)

نام پدر: امیرالمومنین (ع)

نام مادر :فاطمه الزهرا(ع)

نام همسر :عبدالله بن جعفرابی طالب (ع)پسر عموی آن حضرت

محل ولادت :مدینه طیبه .

تاریخ ولادت :سال پنجم یا ششم هجری

تاریخ شهادت:پانزرهم یاپنجم رجب سال 62هجری

محل دفن :دمشق

مدت عمر:56سال بنا بر مشهور

تمام مسیر كربلارازینب گریه كرد آیا كسی بود كه به اندازه ی زینب برای امام حسین گریه كندامام چهارم 35 سال گریه كرد.همه اهل بیت برای امام حسین گریه كردند،اما نمكی كه اشك زینب داشت در جای دیگر نبود

اهل بیت این ارادت رانسبت به حضرت زینب نشان دادند.نه اینكه بگویم خدای نكرده زینب از امام چهارم بالاتر است نه این بحث ها نیست چون همه ائمه خواستارعمه ی خویش بودند.

دركل مقتلگاه كه نگاه كنید ،آن احترامی كه به زینب شده است در این مسیر به هیچكس نشده تا می گفت :آخ همه ی بنی هاشم دورش را می گرفتند چی شده خانم ؟!می گفت دلم برای حسینم تنگ شده است .

اشک زینبی

خدایا!

به آن چشمی که همه ی ملائکه را متحیر کرده بود.

به آن چشمی که همه ی انبیاراازاشک ریختن متحیر کرده بود.

به آن چشمی که یک لحظه روی از حسین برنداشت.

به آن چشمی که برآن بدن پاره پاره افتاد

به آن چشمی که پیراهن خون آلود را به چشم مالید.

به آن چشمی که رگهای بریده رادید. به آن چشمی که پیشانی شکسته رادید.

به آن چشمی که دندانهای شکسته رادید.به آن چشمی که خون دیدوخون گردید.ظهور مولایمان را برسان .

خدایا!چشم گریان و دل سوزان و عمل خالص در عزای ابی عبدالله(ع)به ما کرامت فرما. مریضان اسلام را شفا بده.دردهای مارادوا بفرما.هرکه قصدخیانت به اسلام وانقلاب وولایت فقیه رادارد،نابودش بگردان.محرم امسال را ایام تحولی برای ما قرار بده.

آمین

ادامه مطلب

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 30 آذر 1388 | توسط: | | نظرات()

پایگاه بسیج خواهران حضرت مریم بیارجمند

آرشیو

نویسندگان

درباره وبلاگ

آخرین پست ها

آمار وبلاگ